وحالا دیگر ، 

پیله ام برایم کوچک شده ، در پوسته ام،جای نمی گیریم ،روحم درد میگیرد

آب

آبان

آبی دریا

 تویی....

گربه گفت (کافی ست مسیرت را عوض کنی ) و موش را بلعید.... 

کوله بارت بربند:

شاید این چند سحر فرصت آخر باشد

که به مقصد برسیم

بشناسیم خدا

و بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم

می شود آسان رفت

می شود کاری کرد که رضا باشد او.

ای سبکبال

در این راه شگرف

در دعای سحرت

در مناجات خدایی شدنت

هرگز از یاد نبر

من جامانده بسی محتاجم

    چه کس می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی ؟

                                                           چه کسی می داند

                                  که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟

                              پیله ات را بگشا ....تو به اندازه یک پروانه زیبایی

می ریزیم

   ریز

    ریز

 چون برف

که هرگز هیچ کس ندانست

تکه های خودکشی یک ابر است

می ریزیم

مثل بمب روی خاک

مثل خاک روی تو

می افتیم

این سیب هم برای تو دخترک!

دوباره فکر کن

نیوتن

هرگز آنچه را که باید

کشف نکرد...

(گروس عبدالملکی)

نمی دانم تا کی باید این بد بیاری ها ادامه داشته باشد؟!!!!

......................................................................................................................................

..من در دنیایی زندگی می کنم که دویدن سهم کسانی می شود که نمی رسند و رسیدن سهم کسانی که نمی دوند..

یک عمر پریشانی دل 

بسته به مویی ست

تنها سر مویی ز سر ِموی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر میکنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورمِ

قیصر امین پور

----------------------------------------------------------------------------